Meningen van pers en deelnemers aan besloten playtests. Ingezonden recensies worden na controle gepubliceerd.
Het verhaal van Ezra trof me het hardst — een handhaver die breekt met zijn eigen factie omdat hij zijn eigen buurt herkent in het dossier. Dat soort persoonlijke inzet voelt zeldzaam in een game die ook nog eens grote systemen zoals de factieconsole aankan.
Sterk personageverhaal, sterke sfeer, en de implantaten-mechaniek voegt echt spanning toe aan gevechten in plaats van alleen stat-verhogingen. Enige twijfel: ik hoop dat de verticale navigatie op controller net zo soepel aanvoelt als met toetsenbord.
De verticale onderstad verrast me steeds weer. Ik dacht dat ik een missie kende, tot ik via de daken een compleet andere route naar binnen vond. Milo speelt anders dan Rhea en dat voelt niet als een gimmick, maar als een echt andere manier om hetzelfde probleem op te lossen.
Wat Mertropa anders maakt is dat de factieconsole geen gimmick is — elke keuze die je op straat maakt, verschuift echt de machtsbalans in Sector 9. Ik heb zelden een reputatiesysteem gezien dat zo direct aan het verhaal is gekoppeld.